نفحات

 به ما یاد داده اند که درباره هر چیز که می‏خواهیم حرف بزنیم، اول تکلیفش را مشخص کنیم!

سروش: چندین معنا دارد. معروف‏ترینش نام جبرئیل امین (که درود خدا بر او باد) است:

الا ای همای همایون نظر
خجسته سروش مبارک خبر.                       حافظ.

هست اسم علمت نام رسول قرشی
که بُد از مرکب او غاشیه بر دوش سروش .     سوزنی.

و از معانی که کم در آن استعمال نشده، نغمه و آواز خوش و هم‏چنین وحی و الهام است:

سروشی بدو آمده از بهشت
که تا بازگوید بدو خوب و زشت . فردوسی .

 و اما اصل سخن این‏است که با شنیدن کلمه سروش، فقط یک جمله در ذهنم نقش می‏بندد:

(و انّ لربّکم فی ایّام دهرکم نفحاتٍ الا فتعرضوا لها و لا تعرضوا عنها)
[بدانید و آگاه باشید که پروردگارتان را در ایّام روزگار شما نسیم‏هایی است، بکوشید که خود را در معرض آن‏ها قرار دهید و از آن‏ها روی نگردانید](*)

نفحه به یک‏بار وزیدن باد می‏گویند.

امیدوارم حضور مفیدی در این جمع داشته باشم. اما زیاد به ماندنم امیدوار نباشید. با شدت فعالیت وبلاگی من! و قوانین اینجا معلوم نیست چقدر دولت ما بپاید! گرچه این‏طور هم هست که:

چون راست رود دولت ایام نپاید
افتنده و خیزنده بود دولت ایام .     قطران تبریزی .

و اما حرف آخر:

رسید از عالم غیبم سروشی
که فارغ باش از گفت و شنیدن .   ناصرخسرو.

*- علامه مجلسی، بحار الانوار، ج‏71، ص‏221