پستو

سيدمحـمـدرضـافـخـري — Tue, 08 Feb 2011 16:12:00 GMT

بنام خدا
گاهي پستو نياز است، تا از هجوم همهمه و هياهو، فرار کني و به کنجش بخزي. کنج پستو، آرامش عجيبي دارد. جاييست کم نور که به طور نامنظمي انواع و اقسام گوني ها و کارتن ها چيده شده و به زور جا داده شده. يک راه باريک وسطش هست، همينقدر که بشود آمد و رفت. آن گوشه، نزديک سقف، يک پنجره ي مربعي کوچک دارد که قبلاً هواکش داشته. الان توري سيمي دارد که کنارش جر خورده و يک لايه ضخيم خاک، مثل سايه روشن تار و پودش را در برگرفته. فقط کافيست يک گنجشک سر به هوا، بي هوا خودش را بزند به آن، تا گرد و خاک زيادي به هوا بلند بشود.
پستو حتي جا به اندازه ي نشستن و يا دراز کشيدن آدم ندارد. بايد نيم خيز در حالي که دو زانويت را بغل کرده اي بنشيني و به گوني برنج يا لوبيا تکيه دهي. هوايش سنگين است. راحت مي شود بوي نم و نا را حس کرد. عصر يک روز زمستاني، نيم ساعت مانده به غروب آفتاب، رگه باريکي از آخرين تلاشهاي خورشيد براي ماندن و نماياندن، از گوشه ي پنجره ي مربعي، به پستو مي خزد، اما نيامده، اعتراف مي کند که رمقي ندارد. پستو دير به دير درش باز مي شود. صداي غژغژ لولايش، مثل ناله ي کمردرد پيرمردي فرتوت است که در عصرگاه زمستاني روستا، تکيه بر ديوار کاه گلي، آفتاب کرده. حالا ديگر سرمايش شده، کف دو دستش را روي خاک گذاشته و ميخواهد از جايش بلند شود. غژغژش آنقدر سوزناک است که دلت نمي آيد تا آخر در را باز کني، شايد گوني پشت در را هم براي همين گذاشته اند. مي خواهي اينجا بماني، آنقدر که هوا تاريک تاريک بشود، و پستو از هوا تاريک تر. ظلمات فوقها ظلمات. هوا که تاريک بشود ديگر از پستو فقط بوي برنج و لوبيا وادويه جات مي ماند و دلهره ي پنهاني که در سينه ات شل و سفت مي شود. مي مانم، مي مانم، همين جا مي مانم...
گاهي پستو نياز است...

جوان عاشق

سيدمحـمـدرضـافـخـري — Thu, 01 Jul 2010 23:55:00 GMT

بنام خدا
يقول الأصمعي بينما كنت أسير في البادية ، إذ مررت بحجر مكتوب عليه هذاالبيت
أيا معشر العشاق بالله خبروا .. إذا حل عشق بالفتى كيف يصنع
فكتبت تحته البيت التالي
يداري هواه ثم يكتم ســـــره .. ويخشع في كل الامور ويخضع
يقول الأصمعي ثم عدت في اليوم التالي فوجدت مكتوبا تحته هذ البيت
وكيف يداري والهوى قاتل الفتى .. وفـــــي كل يوم قلبه يتقطــــــــع
فكتبت تحته البيت التالي
إذا لم يجد الفتى صبرا لكتمان سره .. فليـــس له شيء سوى الموت ينفع
فعدت في اليوم الثالث ، فوجدت شاباملقىً تحت ذلك الحجر ميتاً ، ومكتوب تحته هذان البيتان
سمعنا أطعنا ثم متنا فبلغـــــــــــــوا .. سلامي إلى من كان بالوصل يمنـــع
هنيـــــئا لارباب النعيم نعيمــــــــهم .. وللعاشق المسكيــــــــــن ما يتــجرع

اصمعي (شاعر عرب) گفت : زماني در بيابان مي رفتم به سنگي برخوردم که اين بيت بر آن نوشته بود :
"اي جماعت عشاق! شما را به خدا سوگند به من بگوييد / جوان که عاشق شد چه سازد؟"
پس من زير آن نوشتم :
"با محبتش مدارا کند و رازش را بپوشاند/ و در همه کارش فروتن و خاشع باشد"
اصمعي گويد: روز بعد بازگشتم و ديدم زير شعر من نوشته :
"وچگونه مدارا کنم در حالي که محبت قاتل جوانست / و هر روزه دلش تکه تکه ميشود"
زير آن نوشتم :
"اگر جوان نميتواند بر پوشاندن رازش شکيبا باشد / جز مرگ چيز ديگري برايش فايده ندارد"
پس درروز سوم که بازگشتم پيکر بي جان جواني را در کنار آن سنگ يافتم که در زيرش نوشته شده بود :
"شنيديم و پذيرفتيم و مرديم. پس سلام مرا به کسي که مانع وصالم بود برسانيد
گواراي وجودشان باد بهره مندان، بهره منديشان [از شراب وصال]/ عاشق بيچاره هم هر چه خواست بنوشد، بنوشد"

طعم شيرين دو دقيقه

پستو

جوان عاشق